close

  • Być wiernym Ojczyźnie mej, Rzeczypospolitej Polskiej

     

  • WSPÓŁPRACA GOSPODARCZA

  • Przed drugą wojną światową relacje handlowe między Etiopią a Polską były ograniczone. Polska eksportowała cukier i tekstylia, a importowała niewielkie ilości skór i futer.

     

    Pierwsze próby ustanowienia szerszych więzi handlowych z Etiopią zostały poczynione w połowie lat 50. Mimo to, z powodu przynależności Polski do bloku wschodniego, obroty z imperialną Etiopią pozostawały ograniczone. Można uznać, że w latach 1945-65 oba kraje dokonały wstępnej analizy rynku z zamiarem poznania możliwości drugiej strony. W tym okresie Polska eksportowała do Etiopii głównie tekstylia, artykuły spożycze, chemikalia i drewno. W 1957 roku Haile Selassie zasugerował wysłanie do Etiopii Polskiej Misji Dobrej Woli, aby umożliwić dyskusję na temat dwustronnej współpracy gospodarczej.

     

    Prawdziwy przełom dokonał się w roku 1960, kiedy otwarto w Addis Abebie Biuro Radcy Handlowego. Od tego momentu eksport polskich towarów wymiernie wzrósł. Nie tylko placówki dyplomatyczne, lecz również Ministerstwo Handlu Zagranicznego było zainteresowane współpracą z Etiopią. W połowie lat 60. Polska wysyłała na etiopski rynek takie dobra jak narzędzia, tekstylia bawełniane i wełniane, garnki emaliowane, papier, gotową odzież, cement i świece. W tym samym czasie trwały negocjacje w sprawie budowy zakładu tkackiego. W ten sposób oba państwa zastanawiały się nad możliwosciami rozszerzenia zakresu współpracy. Jako że rząd etiopski realizował liberalną politykę handlową, nie obowiązywały żadne restrykcje odnośnie eksportu ani wymagania w kwestii równowagi eksportu i importu. Te czynniki bardzo ułatwiały wymianę handlową. Polska jednak nie była w stanie pozwolić sobie na zaoferowanie Etiopii preferencyjnych pożyczek i w wyniku tego nie była konkurencyjna. Przez wiele dekad ten czynnik stanowił podstawową przeszkodę dla efektywnej współpracy w zakresie handlu.

     

    U schyłku lat 60. i na początku lat 70. Polska pragnęła podjąć kilka wspólnych inwestycji, jednak większość z nich pozostała niezrealizowana, jak np. projekt budowy fabryki narzędzi. Lata 70. były dekadą znacznych przemian politycznych i ekonomicznych w obu krajach. W Polsce gospodarka doznawała zastoju, co było źródłem niezadowolenia społeczeństwa i ostatecznie - ogólnonarodowych strajków. W Etiopii, podobnie, klęska ekologiczna w niektórych regionach zrodziła poważny kryzys ekonomiczny - główny powód wybuchu rewolucji socjalistycznej. Już w 1977 roku rząd socjalistyczny podpisał z Warszawą porozumienie określające warunki wymiany handlowej, żeglugi i spedycji.

     

    W kolejnym dziesięcioleciu współpraca gospodarcza przeżywała trudny okres. Etiopia wprowadziła restrykcje wobec importu i wymagała, aby płatności były regulowane za pomocą kredytów. Równocześnie polskie towary nie były konkurencyjne wskutek wysokich cen, niepewnych terminów dostaw i nieatrakcyjnych ustaleń dotyczących płatności. Co więcej, zakres oferowanych dóbr znacznie się zawęził. Mimo to, pewna liczba polskich dostawców funkcjonowała na etiopskim rynku, m.in. Bifama i Wifama (produkujące części zamienne dla maszyn tkackich), Cofexim (dostarczający umundurowanie), Elektrim (zapewniający urzadzenia elektryczne), Metronex (eksportujący wodomierze), Pezetel (świadczący usługi z zakresu agroawiacji) i Textilimpex (zaopatrujący w koce). Poza nimi, dwie spółki - Polimex-Cekop i Chemadex zbudowały i wyposażyły zakłady chemiczne w Adama (wtedy Nazret).

     

    Podsumowujac, należy stwierdzić, iż najważniejszymi polskimi dobrami eksportowymi były wtedy mierniki elektryczne i wodomierze. Urządzenia elektryczne i pełne zestawy wyposażenia przemysłowego zajmowały drugą pozycję. Chociaż zakres eksportu mógłby być szerszy, Polska starała się korzystać z umowy kredytowej w sposób najbardziej wydajny i racjonalny. W ówczesnym czasie jedynym produktem importowanym przez Polskę z Etiopii były skóry zwierzęce.

     

    W połowie lat 90. struktura polskiego eksportu uległa zmianie. Polska wysyłała do Etiopii głównie metale nieszlachetne, maszyny i urządzenia, a także wyroby metalowe, chemiczne i plastikowe. Polski import z Etiopii zaś był zdominowany przez skóry zwierzęce i produkty warzywne. Ponadto Etiopska Izba Handlowa przesłała swej polskiej odpowiedniczce koncepcję współpracy wraz z zaproszeniem do Addis Abeby.

     

    W latach 2003-2004 obroty handlowe pomiędzy oboma krajami wyrównały się i osiągneły wartość ok. 6 mln. dolarów. W roku 2005 oraz 2008 Polska uczestniczyła w Miedzynarodowych Targach ACTIF w Addis Abebie, prezentując polskie przedsiębiorstwa.

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: